لحظه اي درنگ
ژرفای وجودم سرد
با اندوه قلبم عهد دارم
فقط چشم به لبان کبودش بدوزم؛دستان سردش را روی سینه ام سخت بفشارم؛
اگر لبی از بایدها و نبایدها دارم به حرمت صدای لرزانش به واژه،
همدلی را از او نگیرم
تنها و تنها او را میشنوم....
هرچه ابهام در پس ذهنم که کلامم را عجول می کنند برای پرسیدن؛
با معصومیت نگاهش پاسخ میدهم
معصومیت یک فرشته را حتی اگر سقوطش را دیدم ؛
به حرمت سیرت پاکش قضاوت نمی کنم
که جز خندیدن حتی با بهانه ای ناچیز در پس ذهنش چیزی نیست.
از خود میپرسم کجای چهره ی من او را قهقه مهمان میکند؟
شاید امید مضحکی که در نگاهم پنهان شده!
شاید چین و چروک صحرای رخسارم
نقش و نگار شادی،در برابرش شده
بدنبال رهایی پروازم؛
جسمم زمینی،روحم زمینی
بدنبال زیبایی پرواز سپید کبوترم؛
به سیاهی بال هایم می اندیشم؛
همانند زاغی بد یومن؛
در خیال آنم سپیدی و سیاهی بال هایم اوج پرواز ازمن نمی گیرند.
اگر سپیدی بال کبوتر را داشتم پروازم رهایی بود؟
اگر قدم هایم در نم ساحل
از روزهای شاد خبر میداد ....
اگرترنم موج ها
نوایی آشنا بود ......
اگر انعکاس طلایی خورشید
بی قرارم می کرد........
جانم به من آموخت:
پشت آن چشمان خمار وپلک های افتاده جسارتی هست
پشت آن لفاظی هایی که هر روز و هر لحظه مرا خام خود می کند جغدی شوم لانه کرده
پشت آن گرمای نوازشی که پنجه در گیسویم دارد سردی خیانتیست
جانم به من آموخت: فریادنگاه و تیزی کلام وپنجه هایی از اعتدال باور مرا به این دنیا قرص تر می کند.
واژه به واژه چسباندم
غم به غم دلواپسی
لبخند به لبخند زندگی
آخر مگر دنیای من
پهنای وجودت را می خواست؟
با کدامین کلام،با کدامین آیت بگویم عاشق باش.
رسم عاشقی باید بدانی که که هر لحظه صدایی و نگاهی تو را یادش آورد.
هرچه کردم پا به پایم نشد
دلش بامن همراه نشد.
باید رسم عاشقی را یادش دهم................
بوی نم باران مرا به خود می خواند
روز ها بود تنم پاکی نو می خواست
چشمانم بهانه ی ابری شدن داشت
زیر باران سر به آسمان بلند می کنم
قطرات سردش جلوه گری می کنند
آسمان
چشمانم باز است
تن نازی باران تو را هرگز از یادم نخواهد برد
ای سنگ صبورم،اگر تو نباشی،باران به چه کارم می آید.
